(ข้อว่าด้วยจีวร)
อุณ์หัสสะ ปฏิฆาตายะ (เพื่อบำบัดความร้อน), ฑังสะมะกะสะวาตาตะปะสิริงสะปะสัมผัสสานัง ปะฏิฆาตายะ (เพื่อบำบัดสัมผัสอันเกิดจากเหลือบ ยุง ลม แดด และสัตว์เลื้อยคลานทั้งหลาย), ยาวะเทวะ หิริโกปินะปะฏิจฉาทะนัตถัง ฯ (และเพียงเพื่อปกปิดอวัยวะอันให้เกิดความละอาย)
(ข้อว่าด้วยบิณฑบาต) -> หลังฉัน
อัชชะ มะยา อะปัจจะเวกขิต์วา โย ปิณฑะปาโต ปะริภุตโต (บิณฑบาตใด อันเราฉันแล้ว ไม่ทันพิจารณาในวันนี้), โส เนวะ ท์วายะ (บิณฑบาตนั้น เราฉันแล้ว ไม่ใช่เป็นเพื่อความเพลิดเพลินสนุกสนาน) นะ มะทายะ (ไม่ใช่เป็นไปเพื่อความเมามันเกิดกำลังพลังทางกาย) นะมัณฑะนายะ (ไม่ใช่เป็นไปเพื่อประดับ) นะ วิภูสะนายะ (ไม่ใช่เป็นไปเพื่อตกแต่ง), ยาวะเทวะ อิมัสสะ กายัสสะ ฐิติยา (แต่ให้เป็นไปเพียงเพื่อความตั้งอยู่ได้แห่งกายนี้) ยาปะนายะ (เพื่อความเป็นไปได้ของอัตตภาพ) วิหิงสุปะระติยา (เพื่อความสิ้นไปแห่งความลำบากทางกาย)
พรัหมะจะริยานุคคะหายะ (เพื่ออนุเคราะห์แก่การประพฤติพรหมจรรย์), อิติ ปุรานัญจะ เวทะนัง ปะฏิหังขามิ (ด้วยการทำอย่างนี้ เราย่อมระงับเสียได้ซึ่งทุกขเวทนาเก่า คือความหิว) นะวัญจะ เวทะนัง นะ อุปปาเทสสามิ (และไม่ทำทุกขเวทนาใหม่ให้เิกิดขึ้น), ยาต์รา จะ เม ภะวิสสะติ อะนะวัชชะตา จะ ผาสุวิหาโร จาติ ฯ (อนึ่ง, ความเป็นไปโดยสะดวกแห่งอัตตภาพนี้ด้วย, ความเป็นผู้หาโทษมิได้ด้วย, และความเป็นอยู่โดยผาสุกด้วย, จักมีแก่เรา ดังนี้)
(ข้อว่าด้วยเสนาสนะ)
(ข้อว่าด้วยคิลานเภสัช)
อัชชะ มะยา อะปัจจะเวกขิต์วา โย คิลานะปัจจะยะเภสัชชะปะริกขาโร ปะริภุตโต, โส ยาวะเทวะ อุปปันนานัง เวยยาพาธิกานัง เวทะนานัง ปะฏิฆาตายะ, อัพ์ยาปัชฌะปะระมะตายาติ ฯ